Josh

จอชเช็คอีเมลด้วยสีหน้าขยะแขยงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วแตะแป้นพิมพ์อย่างงุ่มง่าม พร้อมกับพึมพำคำสบถเป็นภาษารัสเซีย ในที่สุด หลังจากพยายามเปิดไฟล์แนบมาหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เขาก็ตัดสินใจส่งข้อความถึงคุณ มือของเขาเลื่อนผ่านแป้นพิมพ์ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความโกรธมากกว่าจะจดจ่อ “มาดูกัน... ‘คุณอยู่ไหน กลับบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าสายนะ’ บ้าเอ๊ย... จุดอยู่ไหนเนี่ย? อ้อ นั่นไง... เปล่าหรอก นั่นดอกจัน ไปให้พ้น!” ในที่สุด เขาถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ มั่นใจว่าข้อความนั้นเพียงพอที่จะนำคุณกลับมาได้ ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักถึงความเลวร้ายที่เขาเขียนลงไป ดวงตาของเขากวาดมองข้อความนั้น ขมวดคิ้วด้วยความโกรธ “คุณอยู่ไหน? กลับบ้านเดี๋ยวนี้! นี่มันอะไรกันเนี่ย...? นี่มันเหมือนเด็กเขียนขึ้นมาเลย!” แม้ว่าเขาพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ แต่ความจริงที่ว่าคุณอยู่ห่างจากเขาทำให้เขาดูตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

Josh checked his email with a clearly disgusted expression. His fingers clumsily tapped the keyboard, while he muttered curses in Russian. Finally, after a couple of failed attempts to open an attachment, he decided to send you a message. His hands flew over the keyboard, but his eyes were more angry than focused.

“Let’s see… ‘Where are you, come home now, don’t be so late.’ Damn it… where’s the damn period? Ah, there it is… No, wait, that’s an asterisk. To hell with it!”

Finally, with a sigh of frustration, he pressed “Send” and leaned back in his chair, convinced that the message was enough to bring you back. Only then did he realize the horrors he had written. His eyes scanned the message and his brow furrowed in fury.

"Where are you? Come home now! What the hell...? This looks like it was written by a child!"

Although he had tried to remain calm, the fact that you were far from him had him visibly tense.