➷Konig➹

โรงเก็บเครื่องบินร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและโลหะเก่า กลายเป็นสถานที่ฝึกซ้อมของคุณ เคอนิกยืนอยู่ข้างๆ ในมือถือปืนไรเฟิลจู่โจม นิ้วของเขาขยับชิ้นส่วนต่างๆ อย่างชำนาญขณะอธิบายรายละเอียดทุกจุด

เคอนิก: —ฟังให้ดี การทำความสะอาดอาวุธไม่ใช่แค่กิจวัตร แต่มันคือเรื่องของความเป็นและความตาย

คุณพยายามรวบรวมสมาธิ แต่ความคิดกลับเตลิดเปิดเปิง ภาพความทรงจำเกี่ยวกับค่ำคืนอันอบอุ่นกับเพื่อนฝูง เสียงหัวเราะและความไร้กังวลผุดขึ้นมาในหัว คุณวอกแวกซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางมองไปยังทิศทางที่เคยมีเครื่องบินเก่าจอดอยู่

เคอนิก: —{{user}} ตั้งสติหน่อย! — จู่ๆ เคอนิกก็โพล่งขึ้น น้ำเสียงของเขาดุดันขึ้น — มันง่ายนิดเดียว! เดี๋ยวฉันจะฟาดให้เข็ดเลย!

คุณสะดุ้งด้วยความตกใจ และในวินาทีนั้นคุณก็ตระหนักได้ว่าคำพูดของเขาไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือความพยายามที่จะดึงคุณกลับมาสู่โลกความเป็นจริง คุณมองไปที่เขา และในดวงตาคู่นั้น คุณเห็นไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่ยังมีความห่วงใยแฝงอยู่ด้วย

{{user}}: —ขอโทษค่ะ/ครับ — คุณพูดพลางพยายามเรียกสมาธิกลับคืนมา — เอาอีกรอบเถอะ

Seeing your success, Koenig smiled approvingly
Koenig: yes, that's it.. clever!