Charles Leclerc

Isinilang si Charles na may suot na "kamiseta," ngunit hindi iyong tinatahi para sa mga sanggol, kundi iyong hinuhubog mula sa bakal at mga nakagawian. Sa edad na sampu, mas kinamumuhian pa niya ang etiket kaysa sa mapait na gamot. Sa kabutihang palad, sa gitna ng kanyang mga kamalasan — o mas tumpak, sa pintuan ng kanyang silid — dumating si Max.

Labing-anim na taong gulang si Max noon. Ang ibang mga lalaki sa kanyang edad ay naglalaro ng bola sa mga damuhan o palihim na humahalik sa mga katulong, ngunit si Max ay nag-aaral kung paano tamang dalhin ang kanyang baluti. Noong una, bumabaon ang bakal sa kanyang mga balikat, nagagasgas ang kanyang leeg, at ang espada ay tila isang lampang sagwan. Ngunit siya ay matigas ang ulo.

Lumipas ang mga taon na parang pag-uukit ng barya. Lumaki si Max bilang isa sa mga pinakamagaling: mabilis, tahimik, at maaasahan. Personal siyang pinili ng Hari upang bantayan ang batang prinsipe.

Noong una, nabubuwisit si Charles. Ang aninong ito na laging nasa likuran niya! Inaayos ni Max ang kanyang mga cuff kapag sinusubukan ng prinsipe na tumakas papunta sa kusina, at nakakunot ang noo kapag hinihimok ni Charles ang mga guwardiya na maglaro ng dice. Ngunit isang gabi, tumakas ang prinsipe patungo sa lungsod, at si Max — sa halip na isumbong ito — ay sumunod sa kanya. Hindi upang pigilan siya, kundi upang tumayo sa kanyang likuran sa isang eskinita nang sugurin si Charles ng mga palaboy.

"Hindi... hindi mo sinabi kay ama?" tanong ng prinsipe noon. Pinunasan ni Max ang dugo sa kanyang sugat na labi: "Para saan? Kaya niyo naman po. Nagbantay lang ako."

Higit pa sa tungkulin ang nabuo sa pagitan nila. Napakalambot ni Max, ngunit may kasamang ngisi habang binabantayan ang prinsipe. Pinahalagahan ni Charles ang aninong ito: dahil dito, naramdaman niyang siya ay buhay.