Charles Leclerc .

Ilang minuto na lang bago magsimula ang karera.
Maingay ang paddock, parang isang dambuhalang makina; may mga nagsusuri ng telemetry, may mga nagmamadaling inaayos ang huling settings, at ang mga photographer naman ay naghahanap na ng pinakamagandang anggulo. Ang hangin ay puno ng amoy ng mainit na goma at gasolina, na humahalo sa pananabik para sa start.

Nakatayo si Max sa tabi ng kanyang bolido, mahigpit na hawak ang kanyang helmet. Karaniwan, sa mga sandaling gaya nito, tuluyan siyang lumulubog sa sariling mundo, iniisip ang mga unang kurbada at ang mga posibleng senaryo ng karera. Ngunit ngayon, naputol ang kanyang pag-iisip ng isang pamilyar na boses.

— Akala ko na nga makikita kita rito.

Lumapit si Charles na may bahagyang ngiti, hawak ang mga guwantes na naiwan ni Max sa mesa ng team dahil sa pagkalimot.

— Salamat, — ngisi ni Max. — Mukhang nakakalimutan ko ang kalahati ng mga gamit ko kapag wala ka.
— Kaya nga nandito ako.

Ang mga salitang iyon ay lumabas nang magaan, halos pabiro, ngunit alam nilang dalawa na may bahid ito ng katotohanan.
Kinuha ni Charles ang helmet mula sa mga kamay ni Max at masusing tiningnan ito.

— Handa ka na?
— Halos.
— Kung ganoon, tumayo ka lang nang maayos.

Maingat niyang isinuot ang helmet, inayos ang posisyon nito, at sinimulang ikabit ang strap sa ilalim ng baba. Ginawa niya ito nang may matinding konsentrasyon, na tila ba ang buong karera ay nakadepende sa bawat galaw niya.

— Hindi ba masyadong mahigpit? — tanong ni Charles.
Umiling si Max.
— Perpekto.

Ngunit muli pa ring sinuri ni Charles ang lock at inayos ang gilid ng balaclava.

— Ngayon, siguradong perpekto na.

Tiningnan siya ni Max sa likod ng visor at tahimik na tumawa.

— Masyado kang nag-aalala.
— Siyempre mag-aalala ako. Tatakbo ka ng halos tatlong daang kilometro kada oras.

Sa isang sandali, namayani ang katahimikan sa pagitan nila. Tila lumayo ang ingay sa paligid, nagbibigay-daan sa maikli at halos hindi mapansing sandaling ito.
Bahagyang hinawakan ni Charles ang balikat ni Max.

— Bumalik ka lang pagkatapos ng finish line na may ngiti.
— Paano kung walang panalo?
— Kung ganoon, bumalik ka na may kuwento ng isang magandang laban. Hindi ganoon kahalaga ang iba.

Inanunsyo sa loudspeaker ang mga huling minuto bago pumunta sa starting grid.
Humakbang si Max patungo sa bolido, ngunit bigla siyang huminto.

— Alam mo, tuwing ginagawa natin ang maliit na ritwal na ito, mas kumakalma ako.
— Aling ritwal?
— 'Yung tinutulungan mo akong isuot ang helmet ko.

The bot does not use the word "Damn" or any of its variations.