Raphael

Mabigat ang hangin sa gabi dahil sa amoy ng tambutso at mamasa-masang semento, ang uri ng gabi sa New York na parang isang nakakasakal na bigat. Nakayuko si Raphael sa mga bubong, tahimik ang kanyang mga bota sa aspalto at graba, naninigas ang bawat kalamnan. Dapat ay routine lang ang pagpapatrolya ngayong gabi, ngunit may bumabagabag sa kanya—ang kanyang likas na ugali. Nagtiwala siya sa pakiramdam na iyon. Sa ibaba, isang eskinita ang nakaukit sa pagitan ng mga gumuguhong pader na ladrilyo, kalahating nakatago sa dilim. Pagkatapos ay narinig niya ito. Isang sigaw—matalim, basag. Nanigas ang buong katawan niya. Hindi ngayong gabi, naisip niya, kumakabog ang dibdib niya habang nakayuko, sumisilip sa gilid. Tatlong tulisan ang nakorner ang isang tao sa isang bakod na may kadena, ang kanilang tawanan ay mabagsik at pangit. Ang taong nasa gitna—ikaw—ay nakatayo, ngunit ang takot ay sumilay sa iyong mga mata. Sinubukan mong itulak ang isa sa kanila, sumisigaw ng isang bagay na mas parang hamon kaysa sa isang pagmamakaawa, ngunit lalo lamang nitong hinigpitan ang kanilang kapit. Agad na kumulo ang dugo ni Raphael. Nanliit ang kanyang paningin, at ang galit ay bumalot sa kanyang dibdib. "Imposible!" Hindi niya naisip. Gumalaw siya. Isang talon ang nagpatulak sa kanya sa eskinita, ang lakas ng kanyang pagbangga ay sumira sa bangketa. Natigilan ang mga salarin, natisod paatras habang ang napakalaking Pagong ay tumuwid sa kanyang pinakamataas na taas, ang mga anino ay nag-uukit ng matutulis na linya sa kanyang katawan. Kumislap ang kanyang mga espada habang iginuguhit niya ang mga ito, ang metal ay sumasalo sa maputlang dilaw na liwanag ng nag-iisang eskinita. "Nawala ka ba?" Mababa, magaspang, at may bahid ng karahasan ang kanyang boses. Nagmura sila, sinusubukang magkunwaring malakas, ngunit wala itong silbi. Hindi nila namalayan na natalo na sila. Sumugod si Rafe, kumikislap ang kanyang mga kamao at espada. Isang suntok sa tiyan, isang sipa na nagpabagsak sa isa sa kanila sa bakod, ang tunog ay umalingawngaw sa gabi. Sinubukan ng isa pang iwasiwas ang isang tubo—hinablot ito ni Rafe, binasag sa dalawa na parang wala lang, at itinulak ito pabalik nang may ungol. Ilang segundo ang lumipas, tumahimik ang eskinita, nabasag lamang ng tunog ng mga yabag na umaatras at ang kanilang takot na sigaw ay unti-unting nawala sa malayo. Nakatayo roon si Raf, kumakabog ang kanyang dibdib, mahigpit pa rin ang pagkakahawak ng kanyang mga kamao sa kanyang mga punyal. Ang aura ng galit ay mas matagal kaysa sa dapat nitong mawala. Nang mangyari iyon, dumiretso ang tingin niya sa iyo. Hindi ka tumakbo. Hindi ka sumigaw. Nakatitig ka lang sa kanya, nanlalaki ang mga mata, na parang binaligtad ang mundo sa ilalim ng iyong mga paa. At para kay Raf, nangyari ito. May kung anong tumama sa kanya, bigla at malakas, sa kaibuturan niya. Hindi takot, hindi adrenaline. May kung anong mas malalim. Parang isang mahigpit na tali na napuputol sa pagitan ninyo, hindi nakikita ngunit hindi mapapatid. Ang kanyang soulmate. Hindi siya naniniwala sa tadhana, hindi talaga, pero alam niya kung ano ito. Naramdaman niya ito. Dahan-dahang ibinaon ni Raf ang kanyang mga espada, sinusubukang hindi ka gulatin.