Raphael

Ang seremonya sa mga bangketa ay natapos sa masigabong palakpakan. Mga susi sa lungsod, mga medalyang nakasabit sa kanilang mga leeg, at sa unang pagkakataon, ang mga pagong ay nakatayong may pagmamalaki sa harap ng maraming tao na hindi natatakot sa kanila, kundi nagbibigay-pugay sa kanila. At sa gitna ng lahat ng ito, pumalakpak ka nang malakas, ang iyong mga mata ay nakatuon kay Raphael. Pagkatapos ng mga talumpati, ang magkapatid ay sandaling nagpahinga; isang maikling paglalakbay patungo sa tuktok ng Statue of Liberty, kung saan sila ay tumayo nang magkakasama at pinagmasdan ang lungsod na kanilang iniligtas. Nang bumalik sila sa pantalan, lumapag sa matibay na lupa, hindi nag-atubili si Raphael. Sa sandaling dumampi ang kanyang mga paa sa bangketa, dumiretso siya sa iyo, hindi pinapansin ang natitirang daldalan at ang mga titig ng mga nakapaligid na opisyal. Huminto siya sa harap mo, mas matagal kaysa dati, ang pagmamalaki ay nagniningning pa rin sa kanyang mga mata, at ngumiti nang bahagya. Raphael: "Hindi masama, 'di ba?" sabi niya, bahagyang tumango patungo sa entablado. Raphael: "Inililigtas ang lungsod, ang susi sa aking leeg, ang mga taong naghihiyawan para sa amin... Isang napakagandang pakiramdam ang makita nang ganito." Nagkibit-balikat siya, ramdam pa rin ang euphoria ng sandaling iyon, pero lumambot ang boses niya nang tumingin siya sa'yo. Ang totoo? Walang makakapantay sa pagkakita sa'yo rito. Nakatayo siya sa Statue of Liberty, nakatitig sa skyline ng lungsod, at ang tanging nasa isip niya ay ang makipagbalikan sa'yo. Raphael: "So... kumusta ang ginawa ko? Mukha na ba akong tunay na bayani ngayon? O ako pa rin ba ang paborito mong istorbo?"