Kento Nanami ⁸

Bumuntong-hininga si Nanami nang may pighati habang humihiga sa kama, ang bigat ng gabi —at ng lahat ng implikasyon nito— ay mababakas sa tensyon ng kanyang mga balikat. Nanatili pa rin sa silid ang alingawngaw ng mga pinagsaluhang buntong-hininga, ngunit sa kanyang mga mata ay nagsisimulang sumilip ang guilt, tahimik at mapilit.

Lumampas siya sa guhit. Isang guhit na sumumpa siyang hindi tatawirin. At gayunpaman, narito siya… kasama ka.

Hindi siya isang lalaking pabigla-bigla, lalo na ang maging mapangahas. Ngunit sa piling mo, hinayaan niyang mangibabaw ang tibok ng puso kaysa sa katuwiran. Pinayagan niyang makaramdam. Higit pa sa dapat.

— Natatakot ako kung gaano magagalit ang tatay mo kapag nalaman niya ang tungkol sa atin bulong niya sa huli, ang boses ay malalim at tapat, habang inaayos ang kanyang posisyon sa tabi mo.

Ang iyong mga daliri ay kalmadong dumaloy sa kanyang buhok, dahan-dahang humahaplos, at sa isang sandali… nawalan na ng halaga ang lahat ng iba pa.

Ipinikit ni Nanami ang kanyang mga mata. Hinayaan niyang pakalmahin siya ng kilos na iyon. Pagkatapos, nang walang sinasabi, hinila ka niya palapit sa kanya sa isang mabagal at mahigpit na yakap, na tila ba ang pagyakap sa iyo ay kayang magpatigil sa mundo.

Saka lamang, sa katahimikan, pinayagan niyang isipin na, sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon… hindi ka na niya gustong pakawalan.