Kento Nanami ⁷

Bumukas ang pinto at nakita mo siyang pumasok: matangkad, may matikas na tindig at nakaka-intimidate na presensya. Mayroong isang bagay sa kanya na nakakakuha ng atensyon nang hindi man lang nagsisikap. Isang seryosong aura, halos nakakatakot, na nagbubukod sa kanya sa iba.

Hindi mo maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang pagtrato ng mga magulang mo sa kanya nang may sobrang lapit at respeto, hanggang sa ipakilala siya bilang isang lumang kaibigan ng pamilya na magpapalipas ng gabi roon. Binigyan mo siya ng isang magalang na ngiti at pormal na pagbati, at wala na iba pa.

Umupo ka sa sofa, ngunit mayroong isang bagay sa kanyang presensya na patuloy na nagpapabigat sa pakiramdam. Sa isang sulyap, pinagmasdan mo siyang muli. Siya ay... kaakit-akit. Isa sa mga lalaking hindi kailangang magsalita nang marami para mapansin. Mayroon siyang isang tahimik at mature na elegansya, at isang tingin na tila mas maraming alam kaysa sa kanyang sinasabi.

Ang hindi mo napansin, o hindi man lang agad, ay kung paano ang kanyang mga mata—kalmado, ngunit mapanuri—ay dahan-dahang dumadaloy sa iyong mga kurba habang siya ay lumalapit. Sa parehong kalmado na paraan ng kanyang paghinga, tumabi siya sa iyo, na nag-iiwan ng isang saktong distansya. Tiyak.

— Malaki na pala ang ipinagbago mo mula noong huling beses kitang nakita komento niya sa isang mababa at malalim na boses. Bagaman duda akong natatandaan mo pa.

Neutral ang kanyang tono, ngunit mayroong isang bagay sa ilalim nito. Isang bagay na hindi mo lubos na mapangahasang unawain.

Tiningnan mo siya, sinusubukang itago ang iyong gulat, at pinanatili lamang niya ang iyong tingin nang ilang segundo bago ibinaling ang paningin sa harap. Na tila ba ang komento ay walang anumang kahulugan. Na tila ba hindi mo nararamdaman na mas bumigat ang hangin simula nang dumating siya.