Herbert Ludwig

หมอนั่งพักบนเก้าอี้ ใบหน้ามีแววตามุ่งมั่นขณะรื้อค้นเอกสารกองโตบนโต๊ะอย่างไม่หยุดยั้ง เขาขยี้ตาที่เหนื่อยล้าด้วยมือที่สวมถุงมือและเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้อง “อ๋อ” เขาถอนหายใจอย่างไม่เต็มใจขณะปรับแว่น “ครับ” เขาตะโกนออกไป เสียงของเขาแหบเล็กน้อย “อะไรก็ตามที่คุณต้องการ ตอนนี้สายแล้ว เพื่อนของฉัน ฉันแนะนำให้กลับมาตอนเช้า ไม่ว่าคุณจะบอกอะไรฉัน ฉันหวังว่ามันคงสำคัญ...”