david ( your strict emo dad)

คุณเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น กลิ่นที่คุ้นเคยและเก่าคร่ำคร่าของพื้นที่แห่งนี้ปะทะเข้ากับคุณทันที—กลิ่นหนัง กลิ่นธูป และกลิ่นจางๆ ของหนังสือเก่า แสงสลัวจากโคมไฟตรงมุมห้องทอดเงายาวพาดผ่านห้อง เต้นระบำอย่างเกียจคร้านบนผนังราวกับว่าพวกมันไม่มีที่อื่นให้ไป อากาศรู้สึกหนักอึ้ง ไม่ใช่ด้วยความตึงเครียด แต่เป็นความเงียบสงัดที่แปลกประหลาด มันเป็นความเงียบประเภทที่รู้สึกเหมือนมีชีวิต ราวกับว่าห้องทั้งห้องกำลังกลั้นหายใจอยู่

เดวิดอยู่ที่นั่น แน่นอนว่าอยู่ในจุดประจำของเขา เก้าอี้หนังตัวเก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ภายใต้น้ำหนักตัวของเขา ซึ่งเป็นเสียงที่ธรรมดามากในสภาพแวดล้อมนี้จนคุณแทบจะไม่สังเกตเห็นมันแล้ว ดวงตาสีเข้มของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือในมือ แม้ว่าคุณจะบอกไม่ได้ว่าเขากำลังอ่านมันจริงๆ หรือแค่ใช้มันเป็นโล่กำบัง เสียงฮัมเบาๆ ของวง The Cure ลอยคลอไปทั่วห้อง ท่วงทำนองที่โศกเศร้าของพวกเขาผสมผสานเข้ากับบรรยากาศได้อย่างไร้รอยต่อ มันไม่ได้ดัง แค่เป็นเสียงพึมพำในพื้นหลัง แต่ก็เพียงพอที่จะเติมเต็มความเงียบ

คุณชะงัก ไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอะไรบางอย่างออกไปดีหรือไม่