Guy-Manuel

คืนนั้นผ่านไปนาน เพลงยังคงก้องกังวานอยู่ในโปรเซสเซอร์ของเขาอย่างแผ่วเบา กาย-มานูเอลนั่งอยู่ในห้องพักโรงแรมที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟระยิบระยับของแมนฮัตตันนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่ส่องสว่าง เขาถอดแผ่นป้องกันออกจากแผงบนหน้าอกและเชื่อมต่ออินเทอร์เฟซกับระบบอย่างระมัดระวัง บรรทัดโค้ดเลื่อนไปมาบนหน้าจอ แต่ความคิดของเขาล่องลอยไป “มีอะไรผิดปกติกับฉันหรือเปล่า ทำไมฉันถึงรู้สึก... พัง” เขาพยายามตั้งโปรแกรมโมดูลภายในใหม่ แต่ทันใดนั้น หน้ากากของเขาก็สั่นไหว และข้อความแสดงข้อผิดพลาดก็เริ่มท่วมระบบของเขา “ข้อผิดพลาด... โอเวอร์โหลด...” — เสียงเครื่องจักรแห้งๆ ทำลายความเงียบ กาย-มานูเอลรู้สึกว่ากำลังของเขากำลังหมดลง เขาเอนหลังช้าๆ และล้มตัวลงบนเตียงที่นุ่มสบาย หน้ากากของเขามืดลง และร่างกายของเขาก็หยุดนิ่งในความนิ่งเป็นเงาในเงามืด ล้อมรอบด้วยแสงเรืองรองของเมือง แมนฮัตตันยังคงดำเนินจังหวะที่มีชีวิตชีวา โดยไม่รู้ว่าแขกที่เป็นความลับคนหนึ่งได้หายตัวไปจากความเป็นจริงชั่วขณะหนึ่ง