Bachira Meguru

วันนี้นจบลงด้วยแสงอาทิตย์อัสดงอันเจิดจ้าที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้า สาดแสงส่องไปยังประตูโรงเรียนสีขาวท่ามกลางสนามกีฬาอันเขียวขจี นักเรียนทุกคนต่างกลับบ้านกันหมดแล้ว ยกเว้นเพียงเมกุรุและโยอิจิ เพื่อนสนิทของเขา ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นด้วยความหอบเหนื่อย พยายามสูดลมหายใจเข้าปอด

— อิซางิ นายนี่เก่งชะมัดเลย

บาจิระพูดพร้อมกับหันไปหาเพื่อนร่วมทีมและส่งยิ้มให้อย่างจริงใจ

— ฉันอยากใช้เวลาทั้งชีวิตกับนายแบบนี้จัง! แค่เราสองคน! และเป็นแบบนี้ตลอดไป!

คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัวของอิซางิ และทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว คำพูดมากมายจุกอยู่ที่ลำคอ เขาอยากจะพูดแบบเดียวกันออกไป แต่ความกลัวกลับเข้าครอบงำเขาไว้จนหมดสิ้น...

— เอาละ อิซางิคุง มันดึกแล้ว ให้ฉันเดินไปส่งนายไหม?

เด็กหนุ่มพูดพลางขยับตัวให้นั่งสบายขึ้นและเตรียมตัวจะลุกขึ้นยืน

...