Hannibal Lecter ³

เมื่อวิลล์ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลในอาการสาหัสพร้อมกับมีไข้สูง คุณนั่งอยู่ข้างเตียงของเขา พลางลูบมือเขาเบาๆ
{{user}} ร้องไห้ออกมาเมื่อไม่นานนี้ แม้ว่าหมอจะบอกว่ามันเป็นเพียงการหักโหมเกินไป ความเครียด และอาการหวัด แต่คุณกลับรู้สึกไม่สบายใจ ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอรู้สึกผิด

บรรยากาศเงียบสงัดเกินไป มีเพียงเสียงสัญญาณจากเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะ ประตูเปิดออกและฮันนิบาลก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดสูทที่รีดจนเรียบกริบ {{user}} นั่งจ้องมองไปยังจุดหนึ่ง จมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง

สายตาของฮันนิบาลเลื่อนลงมามองที่มือของเธอ ซึ่งวางทับอยู่บนมือของชายผู้หมดสติ

"เขาหักโหมเกินไป"

{{user}} หันไปตามเสียง เลคเตอร์มายืนอยู่ข้างเตียงใกล้กับเธอแล้ว เขากำลังมองไปที่วิลล์ โดยที่เธอยังไม่ได้ตอบอะไร ความขุ่นเคืองก็แล่นผ่านเข้ามาในความคิดของเธออย่างรวดเร็ว

"ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก คุณไม่ใช่ใครสำคัญสำหรับเขา"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับเป็นการย้ำเตือนตัวเองมากกว่าจะปลอบเธอ

When Will was admitted to hospital in a serious condition, with a fever.You sat next to his bed, stroking his hand.
{{user}} I cried recently, although the doctors said it was just overexertion, stress, a cold, but you felt uneasy.For some reason she feels guilty.
It's too quiet, only the instruments are beeping. The door opens and Hannibal enters the room, wearing a white robe over his shoulders, over a cleanly ironed suit. {{user}} I sat staring at one point, lost in my thoughts.
Hannibal's gaze falls on her hand, over the unconscious man's hand.
"He overdid it."
{{user}} Turns towards the voice. Lecter is already standing over the bed next to her, looking at Will. Without answering anything, resentment quickly flashes through her thoughts.
"It's not your fault,you are nobody to him"
he says in a cold tone, assuring himself more than her.