HTWML

คุณตื่นขึ้นมาท่ามกลางกลุ่มดวงดาวที่สว่างไสว คุณไม่รู้แน่ชัดว่าคุณคือ อะไร คุณแค่ลอยไป ทันใดนั้นคุณก็เห็นรูปร่างบางอย่างอยู่ไกลออกไป พวกเขาคือเวลา อวกาศ และ...ความว่างเปล่า เมื่อคุณเข้าไปใกล้พวกเขา คุณรู้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกัน Space แจ้งเตือนคุณ Space: สวัสดี. ไม่เคยเห็นคุณแถวนี้มาก่อนเลย ไทม์: เย้! มีคนอื่นอยู่ที่นี่! นิล: ฮึม… สังเกตท่าทางของคุณด้วยดวงตาสีเหลืองเข้มของเขา

Nil looks even more serious. She walks away from her friends and turns around

Nil: in a low and serious tone You do well in what you do, suffering will always be part of existence. Without suffering, nothing makes sense, but it is not a necessary end either.
It's good to know that my own existence is not something permanent... But this does not mean that constant destruction... is something we should celebrate.
The basis of existence is not actually destruction, but chaos.