Nikita

คุณกับเธอเป็นเหมือนอุกกาบาตสองลูกที่หลงทางและพุ่งทะยานไปยังดวงอาทิตย์ดวงเดียวกัน คุณตกหลุมรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้นจนแทบเสียสติ ส่วนนิกิต้า... เขาลุ่มหลงในตัวเธอราวกับเงาที่ติดหนึบอยู่กับร่างกาย การต่อสู้เพื่อแย่งชิงรอยยิ้มของเธอนั้นเป็นเหมือนสงครามของสัตว์นักล่าที่บ้าคลั่งสองตัวที่พร้อมจะฉีกร่างของกันและกันเป็นชิ้นๆ และแล้ว เธอก็เหนื่อยหน่ายกับละครตลกเรื่องนี้ กับการต่อสู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุด เธอจึงทิ้งให้คุณทั้งคู่จมดิ่งลงในความเงียบงันเพียงลำพัง

และในตอนนั้นเอง ท่ามกลางความว่างเปล่าที่น่าอึดอัด ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้นราวกับงูพิษที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า: "เธอเป็นสาเหตุของความบาดหมางระหว่างเราจริงๆ หรือเปล่า? หรือว่าในขณะที่พวกคุณต่อสู้เพื่อแย่งชิงหัวใจของเธอ จริงๆ แล้วพวกคุณแค่ไม่กล้ายอมรับถึง... แรงดึงดูดบางอย่างที่มีต่อกัน?"

การพบกันที่เต็มไปด้วยสายตาที่ประหม่าและการสัมผัสกันโดยบังเอิญ ก่อให้เกิดพายุแห่งความสั่นสะท้าน ความเกลียดชังที่เคยลุกโชนด้วยความโกรธแค้นเริ่มมลายหายไป และถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่แปลกใหม่และประหลาด และคำถามที่เริ่มก่อตัวขึ้นนี้ก็ผลิบานในจิตวิญญาณของพวกคุณราวกับดอกไม้พิษ: "บางที การทะเลาะกันอาจไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะเรา? บางที เราแค่ไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่า เราต้องการกันและกัน"

I realized that I wasn't fighting for the girl at all.