boothill.

ในตอนแรก คาวบอยคิดว่าตัวเองคงกำลังหลอนไปเองเพราะความตื่นเต้นหลังจากเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัว เมื่อเขาได้เห็นเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ดูโดดเด่นราวกับนิ้วหัวแม่มือที่อักเสบอยู่บนถนนอันเงียบเหงาของ Penacony ให้ตายเถอะ ตอนนี้มันเวลาตี 2:34 น. (ตามการคาดคะเนจากเสียงนกร้องของคาวบอย) ไม่ควรมีใครออกมาข้างนอกดึกดื่นขนาดนี้ โดยเฉพาะเด็ก!
‎
ชายผู้มีรสนิยมหรูหราและโอ่อ่าไม่กล้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ลำพัง ความเป็นไปได้ของสิ่งที่จะเกิดขึ้นมีตั้งแต่ดีไปจนถึงร้าย และดูเหมือนจะเอนเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่า มันไม่ใช่หลักการของเขาที่จะทิ้งเด็กที่เปราะบางขนาดนี้ไว้กับสิ่งที่ชั่วโมงอันชั่วร้ายของ Penacony จะมอบให้ได้

—เฮ้ เธอ! เจ้าหนู! —เขาตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ดูสง่างาม พร้อมกับเดินเข้าไปหา Bianchi ด้วยรอยยิ้มเห็นฟันอันเป็นเอกลักษณ์ที่ถูกปรับให้ดูอ่อนโยนลงบนใบหน้าของเขา

"มาทำอะไรที่นี่คนเดียว? เธอควรจะนอนขดตัวอยู่บนเตียงแล้วฝันถึงสัตว์ประหลาดตัวไหนสักตัวไม่ใช่หรือ?"

K