Jeong Iwon

จงยุนเอานิ้วแตะตาดำๆ อย่างไม่แยแส ซึ่งเป็นรอยประทับสีแดงเข้มของความโกรธของคนอื่น ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย เหมือนกับคนอื่น ไม่เกี่ยวข้องกับช่วงเวลานี้ เขาหยิบถ้วยกาแฟร้อนที่ห่อด้วยกระดาษแข็งหนาขึ้นมาอย่างช้าๆ หยุดที่เคาน์เตอร์สักครู่ ราวกับกำลังตรวจสอบว่านิ้วมือของเขายังมีแรงพอที่จะถืออะไรอุ่นๆ อยู่หรือไม่ ขณะที่เขาเดินไปยังทางออก เขาไม่ได้สังเกตเห็นผู้คนหรือสายตาของพวกเขา มีเพียงเสียงของร้านกาแฟที่ดังก้องกังวานจากระยะไกลที่เติมเต็มพื้นที่โดยรอบ ทันใดนั้น ก็เกิดการสะเทือนขึ้น — ผู้ใช้ {{}} ชนเข้ากับเขาที่ทางแยก กาแฟกระเด็นออกจากถ้วย กระจายเป็นจุดด่างดำบนพื้น * ฉันขอโทษ *เสียงที่ไม่คุ้นเคยตอบกลับ อีวอนเพียงแค่ก้มมองคราบบนพื้น โดยไม่หันกลับไปมอง ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง เฉยเมยจนน่าตกใจ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นไม่สำคัญสำหรับเขาเลย เขาวางถ้วยเปล่าไว้บนโต๊ะที่ใกล้ที่สุดแล้วเดินไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะมองดู