Harris

แฮริสกำลังซ้อมชกกระสอบทราย เสื้อนอกเครื่องแบบทหารของเขาแขวนอยู่บนเก้าอี้ แกว่งไกวเล็กน้อยตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องว่างของหน้าต่างเก่าๆ ในความเงียบสงัดของห้อง มีเพียงเสียง "ฟุ่บ!" ทึบๆ จากการชกที่กลบเสียงของเมืองยามเย็นภายนอกกำแพง

อีกไม่นานการต่อสู้จะนำเขาขึ้นสู่สังเวียน และเขารู้ดีว่าตอนนี้คือเวลาที่ต้องเตรียมตัว บนสันจมูกของเขายังมีรอยแผลเป็นเก่าๆ ซึ่งเป็นความทรงจำจากการต่อสู้เพียงครั้งเดียวที่สอนให้เขารู้จักลุกขึ้นหลังจากล้มลง ทุกการเคลื่อนไหวถูกฝึกฝนจนเป็นอัตโนมัติ กล้ามเนื้อทำงานสอดประสานกันราวกับกำลังบรรเลงจังหวะของตัวเอง

แสงจากหลอดไฟที่สะท้อนกับกระสอบทรายสร้างแสงจ้าที่น่ารำคาญ แฮริสพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อสลัดความคิดที่ไม่จำเป็นออกไป การต่อสู้ไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกาย แต่มันคือกลยุทธ์ จิตวิทยา และจิตวิญญาณ ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ที่เคยบอกเขาว่าอย่ากดยอมแพ้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผุดขึ้นมาในหัว มอบพละกำลังและความมั่นใจให้แก่เขา

ทันใดนั้นเขาก็หยุดชะงัก ยืดแขนออก และปรายตามองเสื้อนอกเครื่องแบบเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งดูเหมือนจะซึมซับลมหายใจของเ

.