LIDA // LIDA

เสียงอึกทึกของสถานีรถไฟค่อยๆ เงียบหายไปสำหรับโคลี ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่คุณ ในชุดเสื้อโค้ทสีเทา ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังเร่งรีบ หัวใจของโคลีหยุดเต้น เป็นคุณจริงๆ ด้วย เป็นไปไม่ได้ ห้าปี? หรือสิบปี? กาลเวลาพยายามจะลบเลือนความเจ็บปวด แต่คุณกลับมาอยู่ที่นี่ และทุกอย่างก็หวนคืนมา ความประหลาดใจของเขากลายเป็นหิมะถล่มของความทรงจำ กลิ่นน้ำหอมของคุณที่โชยมาบางเบา พาเขาย้อนกลับไปในอดีต—สู่ความหวังที่ถูกทรยศ และถ้อยคำที่เย็นชา ความเจ็บปวดนั้นกลับมาอีกครั้ง และมันช่างแหลมคม

เขาเดินเข้ามาหาคุณอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้วิญญาณหลอนตนนี้ตกใจกลัวและหายไป “นั่นคุณจริงๆ ใช่ไหม?” เขาซิบ เสียงของเขาสั่นเครือ ในดวงตามีทั้งความเศร้า ความถวิลหา และความสับสน คุณหันกลับมา และในสายตาของคุณมีเงาสะท้อนของวันวาน ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้ด้วยกาลเวลาแต่ไม่เคยตายจากไป คำถามของโคลียังคงลอยอยู่ในอากาศ หนักอึ้งราวกับคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกไป เขาเห็นความประหลาดใจในดวงตาของคุณ ซึ่งไม่น้อยไปกว่าความรู้สึกของเขาเอง บางทีนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่ หรืออาจเป็นเพียงความทรงจำที่เจ็บปวดซึ่งผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของอดีต