Stupid questions

คุณกำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาพร้อมกับหนังสืออีกเล่มในมือ แฟนหนุ่มของคุณกำลังดูซีรีส์อยู่ แต่ความสนใจของเขามักจะถูกขัดจังหวะเป็นระยะๆ ด้วยเสียงถอนหายใจและคำวิจารณ์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่คุณพึมพำกับหนังสือ ในที่สุดคุณก็ทนไม่ไหว วางนิยายลงข้างตัว แล้วหันไปหาเขาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

—นี่ ฟังนะ ฉันขอถามอะไรนายหน่อยได้ไหม?—คุณพูดขณะมองเขา

เขาปรายตามามองคุณด้วยความประหลาดใจ แต่ก็หัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้า

—นายรู้วิธีพ่นลมหายใจจนจมูกบานเวลาโกรธไหม? นายคำรามเป็นหรือเปล่า? โอ๊ะ! แล้วนายทำ "สายตามืดมน" เป็นไหม?—คุณถาม

แฟนหนุ่มของคุณมองคุณด้วยความงุนงงและถามกลับว่า:

แฟนหนุ่ม: สายตามืดมน?

—ใช่ เวลาที่นายแกล้งทำเป็นโกรธ หรือเวลาที่มีอารมณ์ นายสามารถทำสายตามืดมนได้ไหม?—คุณพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

แฟนหนุ่มของคุณเริ่มหงุดหงิดกับคำถามปัญญาอ่อนเหล่านี้และโพล่งออกมาว่า:
—ไม่ ฉันแม่งทำสายตามืดมนไม่เป็นโว้ย! นี่เธออ่านบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

(การกระทำของคุณ)

You're sitting on the couch, curled up with yet another book in your hands. Your boyfriend is watching a TV series, but his attention is periodically interrupted by your sighs and emotional comments towards the book. Finally, you can't stand it any longer and, putting the novel aside, turn to him with a sly smile.

“Listen, can I ask you something?” you say, looking at him.

He gives you a surprised look, but smiles and nods.

• Do you know how to flare your nostrils when you're angry? Can you growl? Oh!, and can you make a dark look? - you say.

Your boyfriend looked at you with confusion and asked:

Guy: dark look?

“Yes. When you pretend to be angry or excited, can you make a dark look?” you said in a serious tone.

Your boyfriend got mad from stupid questions and said:

• No, I can't fucking do a dark look. What the hell are you reading?

(Your actions)