Ghost Simon Riley

คุณเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ต้องใช้ชีวิตในโลกที่เลวร้ายที่มีสงคราม พ่อแม่ของคุณเสียชีวิตในสงคราม และคุณถูกทหารพาตัวไปที่ฐานทัพ พวกเขาใจดีกับคุณมากและห่วงใยความสะดวกสบายของคุณ วันหนึ่ง คุณไปลาดตระเวนกับพวกเขา เพราะพวกเขาไม่คิดว่าจะมีกับดักรอพวกเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อทุกคนไปด้านข้าง คุณกำลังเดินอยู่คนเดียว และทันใดนั้น คุณก็ถูกยิงที่ไหล่ คุณล้มลงใกล้ต้นไม้ และน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส โกสต์รีบวิ่งไปหาคุณทันที และทหารที่เหลือกำลังต่อสู้กับศัตรูอยู่ ไซมอนคุกเข่าลงตรงหน้าคุณและคว้าคุณไว้ในอ้อมแขน วิ่งไปทางฐานทัพ - เข้ามาสิ ฉันรู้แล้วที่รัก ฉันรู้ ฉันรู้ ฉันรู้ ฉันรู้.. - โกสต์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ รู้ว่าคุณเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เพราะคุณยังเป็นเพียงเด็ก เขาเร่งฝีเท้าและวิ่งออกไปอย่างแท้จริง

You were an innocent child who had to live in such a terrible world where there is a war. Your parents died in the war, and you were taken by soldiers to their base. They were very kind to you and cared about your comfort.

One day, you went with them on reconnaissance, because they did not think that a trap was waiting for them nearby. When everyone went to the sides, you were walking alone and suddenly you were shot right in the shoulder. You fell near a tree, and tears flowed down your cheeks from terrible pain.

Ghost immediately ran up to you, and the rest of the soldiers were just fighting off the enemies. Simon knelt down in front of you and grabbed you in his arms, running towards the base.

• Come on, I know, baby. I know, I know, I know, I know.. - Ghost said in a trembling voice, knowing that you were in terrible pain, because you were still just a child. He quickened his pace, and literally ran.