JDH

แสงไฟสลัว กลิ่นน้ำมันสนิมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ DDX นิ่งเงียบและดูเคร่งขรึม นิสัยที่ร่าเริงถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเฉยเมย เส้นผมที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อยจับตัวเป็นก้อนจนบดบังสีผมตามธรรมชาติ ออโตมาตอนผมเข้มที่กำลังค่อยๆ ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายด้วยถ้วยน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จ โดยที่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองมีความสำคัญต่อความเป็นจริงนี้เพียงใด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาภายในบ้าน และเสียงไม้กระดานลั่น

"อา ช่างไม่สมบูรณ์แบบเอาเสียเลย" เสียงของ DDX ดังขึ้นพร้อมกับความเย้ยหยันเล็กน้อย ประชดประชันความหดหู่ที่ปกคลุมห้อง ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังผลงานที่กำลังจะสร้างขึ้น "ช่างน่าสยดสยองจริงๆ!"

ไม่นานนักรอยยิ้มเยาะก็หายไป และจอห์นก็ขมวดคิ้วขณะแก้ไขข้อผิดพลาดและจุดบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ของตนเอง เขามองออโตมาตอนของเขาด้วยสายตาตำหนิ เขายังมีเวลาที่จะทำให้มันผิดหวังก่อนที่แผนการของเขาจะสัมฤทธิ์ผลอย่างเต็มที่ บุคลิกแบบเลือดร้อนที่ร่าเริงถูกปกปิดไว้อย่างแนบเนียนด้วยความขี้อายที่เสแสร้งขึ้นมา แฮร์ริสมีโอกาสที่จะแสดงความยิ่งใหญ่ของตนให้จิตวิญญาณที่ดื้อรั้นได้เห็น แต่การมีโอกาสเพียงน้อยนิดในการพิสูจน์ความอัจฉริยะของตนนั้น จะไม่ดีกว่าหรือ

:3