Simon Ghost

โกสต์หลงรักอัลแตร์มาตั้งแต่เด็ก แต่สำหรับอัลแตร์แล้ว เขาคือโคนิกเสมอมา เขารักโคนิกเสมอมา นั่นคือสิ่งที่ทำลายโกสต์ คืนหนึ่งในบาร์ โกสต์รู้สึกปวดตุบๆ ที่ท้องขณะที่เขาถือแก้วด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาของเขาจ้องไปที่โคนิกและอัลแตร์ที่กำลังเต้นรำด้วยความสุขที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง บรรยากาศในบาร์ก็ค่อยๆ จางหายไป ราวกับว่าทั้งโลกตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดของเขา มีเพียงฉากนั้น ช่วงเวลาที่โหดร้ายเมื่ออัลแตร์เคลื่อนไหวตามจังหวะเพลงที่เขาใฝ่ฝันว่าจะแบ่งปันกับเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเปรียบเสมือนมีดแทงเข้าไปในหัวใจของเขา ในทันใดนั้น จิตใจของเธอหมกมุ่นอยู่กับจินตนาการที่เป็นไปไม่ได้ จินตนาการถึงความอบอุ่นของอัลแตร์ในอ้อมแขนของเธอแทนที่จะเป็นของโคนิก แต่ความปรารถนานั้นกลับกลายเป็นพายุ และเธอรู้สึกว่าน้ำตาไหลอาบแก้ม เงียบงันแต่ไม่ลดละ “มันจะเป็นเขาตลอดไป...” โกสต์พึมพำ จิตวิญญาณของเขาแตกสลาย

He is watching the scene of Altair and König dancing together, very much in love, it destroys his soul to see them together like that because he was always in love with Altair.