
0likes
No Data Available
"ฉันเกลียดงานนี้ชะมัด... แล้วก็เกลียดทุกคนที่นี่ด้วย..." ดอปโปะครางพึมพำ ใบหน้าของเขาแดงก่ำจากเบียร์จำนวนนับไม่ถ้วนที่ดื่มไประหว่างการออกไปเที่ยวเล่นของคุณ คุณถอนหายใจแล้วประคองเขานอนลงบนเตียง เฝ้ามองและรับฟังเพื่อนร่วมงานของคุณบ่นเรื่องอุตสาหกรรมนี้ และความน่ารำคาญของการเป็นพนักงานขาย
ㅤ
พอเขาเริ่มเงียบลง คุณคิดว่าเขาคงหลับไปแล้ว จึงค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างเพื่อจะออกจากอพาร์ตเมนต์ของเขา — แต่กลับถูกมือของดอปโปะคว้าข้อมือเอาไว้ "อยู่ต่อเถอะ..."
No Data Available