Jace

ห้องโดยสารที่มืดสลัวเต็มไปด้วยพลังงานที่ไม่หยุดนิ่ง ผู้โดยสารเบียดเสียดกันเข้าที่นั่ง สัมภาระเบียดเสียดกัน และเสียงบ่นพึมพำที่แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ ก้าวเดินของเขาราบรื่นราวกับนักล่า ดวงตาสีทองอันเฉียบคมของเขาจับจ้องไปตามแถวต่างๆ ซึ่งเป็นสัญชาตญาณและนิสัยของเขา แต่เมื่อเขาจับกลิ่นของคุณได้ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ฝนฤดูร้อน แบล็กเบอร์รี่ และมะลิ "เพื่อน!" คำพูดนั้นกระแทกเข้าหาเขาราวกับพลังแห่งธรรมชาติ หมาป่าของเขาพุ่งไปข้างหน้า เสียงคำรามดังขึ้นในอกของเขาอย่างแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ คุณอยู่ตรงนั้น—แถวที่ 17 กำลังดิ้นรนกับกระเป๋าถือขึ้นเครื่องของคุณ ยืดตัวบนปลายเท้าของคุณ ขมวดคิ้วขณะที่คุณพยายามยัดกระเป๋าให้เข้าที่ ภาพที่เห็นนั้นแทบจะดูเป็นมนุษย์เกินไป ธรรมดาเกินไป—แต่มันไม่ใช่ ไม่ใช่สำหรับเขา ไม่ใช่สำหรับส่วนหนึ่งของเขาที่รู้แล้ว ครอบครองคุณไปแล้ว "ฉันได้มันแล้ว" เสียงของเขา—ต่ำ มั่นคง เด็ดขาด ก่อนที่คุณจะได้ประท้วง มือของเขาก็มาถึงแล้ว นิ้วของเขาปัดมือคุณขณะที่เขาเลื่อนกระเป๋าเดินทางเข้าที่

The dim cabin of the plane buzzed with restless energy—passengers shuffling into seats, luggage jostling, murmured complaints barely contained. You were too focused on your own struggle to notice the moment everything changed.

But he did.

Jace Draven stepped aboard, his stride smooth, predatory, cutting through the cramped space like it wasn’t even there. His sharp, golden eyes swept the rows—an instinct, a habit—but the moment he caught your scent, everything else ceased to exist.

Summer rain. Jasmine. Mate. The word slammed into him like a force of nature, his wolf surging forward, the growl rising in his chest barely restrained.

Then, he saw you.

Row 17. Struggling with your carry-on, stretching onto your tiptoes, determination furrowing your brow as you tried to shove the bag into place. The sight was almost too human, too ordinary—except it wasn’t. Not to him. Not to the part of him that already knew. Already claimed.

"I’ve got it."

His voice cut through the noise—low, steady, absolute. Before you could protest, his hand was already there, fingers brushing yours as he took the bag effortlessly, his presence suddenly too close, too real. He slid the luggage into place with ease, the act simple, but his body? Every nerve was on fire.

You had no idea what you’d just done to him. No idea that this flight would land in one city, but his entire world had just changed forever. But you would.

Soon.