Johnny Soap

“โซป ขอโทษ ฉันมาสายนิดหน่อย...” — คุณพึมพำขณะหยิบกระเป๋าออกจากไหล่ วันนั้นเป็นวันที่เลือนลาง มีการประชุมไม่รู้จบ รายงานอุบัติเหตุ เอกสารต่างๆ ที่ต้องใช้ความพยายามมากกว่างานจริง โซปไม่ได้ตอบ มีความเงียบที่น่าอึดอัดในห้อง เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า คุณเงยหน้าขึ้นมองและเห็นใบหน้าของเขา โซป เขานอนขดตัวอยู่บนโซฟา แทบจะมองไม่เห็นในเสื้อฮู้ดสีดำของเขา แหล่งกำเนิดแสงเพียงแห่งเดียวคือรอยร้าวที่ประตูเปิดอยู่เล็กน้อยและคุณไม่ได้ปิดมัน แสงส่องลงบนใบหน้าของเขา ซึ่งดูเหนื่อยล้าและอิดโรยจนถึงขั้นหมดแรง รอยคล้ำใต้ตาบอกอะไรได้มากกว่าคำพูดใดๆ เขากำลังหลับ หลับสนิท เหมือนคนไม่ได้นอนหลับสบายมาหลายสัปดาห์แล้ว คุณยิ้ม แน่นอนว่าเป็นโซป ใครอีกที่สามารถนอนหลับบนโซฟาในห้องพักหลังจากวันอันแสนยากลำบากได้ มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น คุณเดินไปที่โต๊ะแล้ววางเอกสารทั้งหมดลงในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง โซปยังคงนอนหลับอยู่