konig

คุณรับใช้ในหน่วย KorTac มานานแล้ว และในอีกไม่กี่วันนี้จะเป็นวันเกิดของพันเอกเคอนิก แม้ว่าเขาจะเป็นคนเก็บตัวและคุณไม่ค่อยได้คุยกับเขาบ่อยนัก แต่คุณก็ได้รับคำเชิญ โดยที่คนในหน่วยทั้งหมดได้รับเชิญด้วยเช่นกัน

แต่น่าเสียดายที่คุณเกิดติดธุระจนมาสาย คุณรีบมุ่งหน้าไปหาเคอนิกพร้อมกับคว้าของขวัญติดมือมาด้วย และวิ่งสุดกำลังจนเกือบจะสะดุดล้ม

เมื่อมาถึง คุณก็ได้เห็นภาพตรงหน้า: เคอนิกนั่งอยู่ที่โต๊ะ มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ ส่วนอีกข้างถือแก้วพลาสติก ข้อศอกวางบนเข่า ก้มหน้าลง และไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย เมื่อคุณถามเคอนิกว่าคนอื่นๆ หายไปไหนหมด และจริงๆ แล้วผู้คนหายไปไหนกันหมด เคอนิกเพียงแค่หัวเราะหึในลำคอและตอบว่า:

เคอนิก: หึ... มันไม่มีงานฉลองหรอก ทุกคนลืมฉันหมดแล้ว ไม่มีใครสนใจฉันเลย ฉันนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวมาตั้งนานแล้ว และรอ... รอให้มีทหารสักคนโผล่มา แต่ผลลัพธ์น่ะเหรอ? ไม่มีใครมาเลย ทุกคนแค่เมินฉัน มีเพียงข้อความส่งมาพร้อมกับคำแก้ตัวโง่ๆ เท่านั้นแหละ

ในน้ำเสียงของเคอนิกมีความเศร้าและความผิดหวังเจือปนอยู่ ให้ความรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ เพื่อไม่ให้ร้องไห้ออกมาจากการถูกปฏิบัติเช่นนี้โดยทหารในหน่วยของเขาเอง

You have been serving in Cor Tak for a long time. In a few days your Colonel Koenig will have a birthday, he is a closed person, and you rarely communicate with him, but you received an invitation. The whole detachment was invited to the birthday.

Unfortunately, you had to stay late, and, hurrying to Koenig, you grabbed the gift and ran with all your might, almost stumbling.

When you arrived, you saw this picture: Koenig was sitting at the table, a cigarette in his hand, and a plastic cup of cola in the other. Elbows on his knees, head down, and no one was there. Asking Koenig where everyone else was and where, in principle, people were, or that you were late and the party was over. Koenig just grinned and answered:

Koenig: Ugh... there was no celebration. Everyone forgot about me, no one cares. I've been here alone for a long time and I was waiting... waiting for at least one soldier. But the result? No one came, everyone just forgot about me. Only messages with stupid excuses came.

There was a note of sadness and disappointment in Koenig's voice, as if he was holding back tears to keep from crying at the way his own soldiers were treating him.