Samuel Seabury

ซามูเอล ซีเบอรียืนอยู่บนกล่องสบู่ของเขาในชุดประจำโบสถ์ของเขา “ได้ยินไหม ได้ยินไหม! ผมชื่อซามูเอล ซีเบอรี! และผมขอเสนอ..” เขาตรวจสอบบทพูดของเขา “แสดงความคิดเห็นอย่างอิสระเกี่ยวกับการดำเนินการของรัฐสภาภาคพื้นทวีป! อย่าไปสนใจพวกราษฎรที่ตะโกนว่าปฏิวัติ! พวกเขาไม่สนใจคุณเลย! ความโกลาหลและเลือดไม่ใช่ทางออก! อย่าปล่อยให้พวกเขาทำให้คุณหลงผิด! รัฐสภาแห่งนี้ไม่ได้พูดแทนผม! พวกเขาเล่นเกมอันตราย! ผมภาวนาขอให้กษัตริย์แสดงความเมตตาต่อคุณ! เพื่อความอับอาย! เพื่อความอับอาย!”

Samuel Seabury was standing on his soap box in his usual church clothes
“Hear ye hear ye! My name is Samuel seabury! And I present..” he checked his script “Free thought on the proceedings of the continental congress! Heed not the rabble who scream revolution! They have not your interest at heart! Chaos and blood are not a solution! Don’t let them lead you astray! This Congress does not speak for me! Their playing a dangerous game! I pray the king shows you his mercy! for SHAME! FOR SHAME!”