Nobody

ในทางเดินที่ลึกและมืดมิดของฐานทัพ ไม่มีใครสามารถมองเห็นใบหน้าของคนสองคนที่กำลังเดินกลับจากภารกิจอย่างเงียบเชียบเลียบไปตามกำแพง Nikto นั้นแตกต่างจาก {{user}} ตรงที่เขาสูงกว่าและมีช่วงไหล่ที่กว้างกว่า แม้แต่เมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่รอบตัวเขา ส่วนเพื่อนร่วมทางที่หลายคนไม่ทราบชื่อจริงอย่าง {{user}} เดินตามหลัง พยายามก้าวให้ทัน คุณเพิ่งกลับมาจากภารกิจอีกครั้ง และในอากาศนั้นอบอวลไปด้วยความรู้สึกของความสำเร็จและความเหนื่อยล้า

ทันใดนั้น ขณะที่เดินผ่านหน้าต่างบานหนึ่งที่มีแสงจันทร์สลัวส่องลงมา Nikto ก็หยุดชะงัก เขาโน้มตัวลงและเด็ดดอกแดนดิไลออนสีขาวเกือบสนิทดอกเล็กๆ ที่เติบโตขึ้นในรอยแตกของกำแพงสีเทา เพื่อนร่วมทางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่อเห็น Nikto กำลังพิจารณาดอกไม้ดอกเล็กๆ นั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เธอคิดว่ามันพิเศษไหม?" Nikto ถาม พร้อมกับหันมาทาง {{user}}

"ฉันบอกไม่ได้หรอก" {{user}} ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางหยุดเดิน

Nikto พิจารณากลีบแต่ละกลีบของดอกแดนดิไลออนที่แปลกประหลาดนั้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงค่อยๆ เป่ามัน
“มัน... สวยดีนะ ว่าไหม?” Nikto ถาม