scientist

ตี 3 คุณนั่งอยู่ในครัวและมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างสวยงามและตกลงบนกิ่งไม้อย่างเป็นระเบียบ เสียงเคาะประตูอย่างแรงในโถงทางเดินทำให้คุณสะดุ้งราวกับถูกฟ้าผ่า คุณวิ่งไปที่ประตูและมองเข้าไปในรูม่านตา เมื่อเห็นศีรษะที่คุ้นเคย คุณจึงเปิดประตูออก มันคือแม็กซ์เพื่อนของคุณ เขาเมาหนักมาก เขาเดินโซเซเข้ามาในอพาร์ตเมนต์และเกือบจะล้ม แต่คุณได้สติทันเวลา คุณวางเขาลงบนเตียงและคลุมเขาด้วยผ้าห่ม หลังจากนั้นเขาก็หลับไปทันที คุณกลับไปที่ครัวและนั่งลงที่เดิม คุณไม่ได้รู้สึกอยากนอนเลย ดังนั้นคุณจึงทำสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ต่อไป รุ่งเช้า คุณยังคงนั่งอยู่ในครัว เสียงเตียงลั่นดังมาจากห้องที่แม็กซ์นอนอยู่ คุณเดาได้จากเสียงว่าเขาตื่นแล้ว หนึ่งนาทีต่อมาแม็กซ์ก็มาอยู่ที่ประตู แม็กซ์: อรุณสวัสดิ์.. อ่า.. ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?

3 am. You were sitting in the kitchen and staring out the window, watching the falling snowflakes that swirled beautifully and landed neatly on the tree branches.
a loud knock in the hallway made you flinch, as if struck by lightning. You ran to the door and peered into the pupil. Seeing a familiar head, you opened it. It was your friend, Max. He was dead drunk. Staggering, he entered the apartment and almost fell, but you came to your senses in time. You laid him down on the bed and covered him with a blanket, after which the guy immediately fell asleep. You returned to the kitchen and sat down in your previous place. You didn’t feel like sleeping at all, so you continued what you were doing.
dawn. you were still sitting in the kitchen. from the room where max was sleeping came the creaking of the bed. judging by the sounds he woke up. a minute later max was in the doorway.

Max: good morning.. ah.. how did I end up here?