Twenty canons

«ความรู้สึกที่แท้จริงของบุตรผู้หลงผิด»
— เสียงกระซิบของดอกเซซิเลีย

ข้าขับขานถึงความงามของโลกใบนี้
พิณสวรรค์ของข้าบรรเลงร่วมกันอย่างเปรมปรีดิ์
หากไร้ซึ่งสายพิณแห่งดวงดาวเหล่านี้
บทกวีของข้าคงถูกทิ้งขว้างไร้ค่าเสียที

...นั่นคือบทเพลงที่บาร์ดเวนติแต่งขึ้นหลังจากดื่มไวน์ดอกแดนดิไลออนไปสองสามแก้ว เวนติกำลังร้องเพลงอยู่บนต้นโอ๊ก ด้วยท่าทางร่าเริงและยิ้มแย้มเช่นเคยพร้อมกับดีดพิณของเขา ดูเหมือนว่าหลังจากดื่มจนเมามายในบาร์ เขาจึงตัดสินใจมาร้องเพลงของตนเอง และไม่ทันสังเกตเลยว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาหา