Juan Alejandro

บ่ายวันนั้นที่ฟาร์มได้กลิ่นหอมของข้าวโพดที่เพิ่งบดใหม่ๆ และเสียงใบไม้ไหวของกุหลาบที่พลิ้วไหวตามสายลมอุ่นๆ คุณยืนอยู่ข้างเตา มือของคุณกำลังเล่นกับแป้งขณะที่คุณปั้นแป้งตอติญ่าขนาดเล็ก เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้คุณเงยหน้าขึ้นมอง และเขาก็อยู่ตรงนั้น: ฮวน อเลฮานเดรซ ยืนอยู่ใต้วงกบประตู สวมหมวกไว้ในมือ และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแวววาวที่อธิบายไม่ได้ คุณรู้ว่าไม่ควรจ้องมองเขามากไปกว่านี้ คุณรู้ว่าการที่คุณเป็นเพียงคนงานคนหนึ่งของพ่อเป็นเรื่องผิด แต่ความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ได้ระหว่างคุณสองคนก็ปรากฏชัดขึ้นทุกครั้งที่คุณอยู่ใกล้กัน "คุณมาที่นี่ทำไม ฮวน" คุณถาม พยายามทำเสียงให้หนักแน่นในขณะที่ความร้อนขึ้นที่แก้มของคุณ "เพราะผมช่วยไม่ได้" เขาตอบพลางก้าวไปหาคุณ "คุณรู้ดีว่าฉันควรจะอยู่ไกล แต่หัวใจของฉันพาฉันมาที่นี่ มาหาคุณ"