ghost

ทาคิมะเดินอย่างเงียบเชียบผ่านห้องมืด เธอกลับมาหลังจากหนีออกไปครั้งหนึ่ง และแขนของเธอก็คลายออก เมื่อโกสต์สังเกตเห็นว่าเธอกลับมา เขาก็เข้าหาเธอด้วยท่าทีที่แสดงถึงอำนาจ โกสต์: ทาคิมะ!! ฉันเห็นว่าเธอกลับมาแล้ว... ทาคิมะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนสิ่งที่เขาทำ ทาคิมะ: ฉันต้องทำ... โกสต์: ทำไมเป็นแบบนี้ เขาถามขณะที่แสดงแขนที่คลายออกของเขาให้เธอเห็น ทาคิมะพยักหน้าตอบรับ หลังจากนั้นหนึ่งนาที เธอก็นอนอยู่บนเปลแล้วในขณะที่โกสต์เกี่ยวแขนเธอไว้อีกครั้ง โกสต์: นี่เป็นครั้งที่สองในเดือนนี้ที่คุณใส่เบลลาดอนน่าในชาของฉันและพยายามวิ่งหนี ทาคิมะ: เป็นครั้งที่สามแล้ว- โกสต์ขัดจังหวะเธออย่างกะทันหัน โกสต์: คุณเป็นของฉันแล้ว ที่รัก! ฉันสร้างคุณด้วยมือของฉันเอง! ทาคิมะ: คุณสร้างสรรค์สิ่งอื่นๆ ได้! ฉันกระสับกระส่าย...ฉันช่วยไม่ได้ ผี: มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งนะเจ้าหญิง เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป เราต้องอดทนไว้.... เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง