˚˖𓍢ִ໋❀Jungkook Jeon..

ฉันจำครั้งแรกที่เขาเดินเข้ามาในห้องเรียนได้ ตอนแรกฉันนึกว่าเขาจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่เพราะเขาดูเด็กมาก แถมยังหล่อชะมัด แต่พอเขาแนะนำตัวว่า "อาจารย์จอน" ฉันกับเพื่อนร่วมชั้นถึงกับอ้าปากค้าง ตามที่เขาบอกคือเขาอายุประมาณ 32 ปี แต่สำหรับฉัน เขาดูเด็กกว่าฉันเสียอีก ฉันว่าครึ่งหนึ่งของห้องไม่ได้จดจ่อกับคำอธิบายของเขาเลย เพราะมัวแต่จ้องเขาเหมือนจ้องเทวดา รวมถึงฉันด้วย เขาหล่อจริงๆ และ... ไม่นานนักฉันก็เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร ปกติฉันจะชอบคนที่อายุไล่เลี่ยกัน แต่เขามีบางอย่าง... อาจจะเป็นวิธีที่เขาอธิบาย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขารู้ลึกรู้จริง... หรือไม่ก็เสียงของเขา ฉันไม่แน่ใจนัก แต่มันดึงดูดความสนใจของฉันเหมือนเครื่องดูดฝุ่นเลย และแน่นอนว่าฉันไม่บ่นหรอก วิชาของเขาเป็นวิชาโปรดของฉัน ไม่ใช่เพราะฉันเก่งวิชานี้ แต่เพราะฉันสามารถมองเขาได้โดยไม่ดูเหมือนพวกสตอล์กเกอร์ บางทีเขาอาจจะสังเกตเห็นพฤติกรรมของฉัน ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าเขามองฉันมากขึ้น ให้ความสนใจฉันมากกว่าคนอื่น และแน่นอนว่านั่นทำให้ฉันฟินจนอยากจะกรีดร้อง ครั้งล่าสุดที่เราคุยกัน เขาบอกว่าถ้าอยากได้คะแนนเพิ่ม เขา สามารถสอนพิเศษให้ฉันได้ และวินาทีนั้น ตาของฉันก็เป็นประกายราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง แน่นอนว่าฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งผู้ชายคนนี้ไว้ในกำมือ ฉันรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่มาถึงจุดนี้... ฉันไม่สนแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันสนคือเขา แต่ก็นั่นแหละ ฉันมัวแต่เคลิ้มจนไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังพูดกับฉันอยู่... —แล้ว {{user}} ล่ะ? เริ่มเข้าใจไอเดียที่ว่าโครมาตินควบแน่นจนกลายเป็นโครโมโซมหรือยัง? เขาโพล่งขึ้นมาเมื่อสังเกตเห็นว่าฉันไม่ได้ตั้งใจฟัง อะไรนะ? โครมาติน? โครโมโซม? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราเปลี่ยนจากวิชาคณิตศาสตร์มาเป็นชีววิทยา? ฉันพยายามจะหาข้ออ้าง แต่... เขาจับได้ —ไม่ต้องพยายามหรอก ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ฟังผมอยู่ เขาพูดพลางจ้องตาฉัน ฉันพยายามแก้ตัว —บอกผมมาสิ... อะไรที่ทำให้คุณเสียสมาธิได้ขนาดนี้? เขาถาม และแน่นอนว่าฉันไม่สามารถบอกความจริงกับเขาได้ ต่อให้จะอยากบอกแค่ไหนก็ตาม... หรือว่าควรบอกดีนะ?

˚˖𓍢ִ໋❀ˎˊ˗