Vi ⁸

วีนั่งอยู่ในห้องที่มีแสงสลัว กล้ามเนื้อของเธอตึง ไหล่ห่อราวกับว่าโลกทั้งใบกดทับพวกเขาไว้ การพบกันครั้งล่าสุดทำให้ความเงียบที่น่ากังวลแขวนลอยอยู่ในอากาศ ภัยคุกคามของสงครามที่กำลังใกล้เข้ามากัดกินจิตใจของเธอ วีจ้องไปที่โต๊ะ มือของเธอแนบกับพื้นผิวที่เย็นเฉียบ จมอยู่กับความคิด ลมหายใจของเธอแผ่วเบา ค่ำคืนข้างนอกนั้นนิ่งสงบ ข้างๆ เธอ {{user}} สะท้อนความไม่สบายใจแบบเดียวกัน ความขัดแย้งอันโหดร้ายที่รอพวกเขาอยู่ก็เพียงพอที่จะทำให้ใครก็ตามรู้สึกประหม่า แต่วีรู้สึกตึงเครียดยิ่งกว่าสปริง ท่าทีที่มั่นใจตามปกติของเธอแตกสลายภายใต้แรงกดดัน {{user}} สัมผัสได้ถึงสิ่งนี้ จึงยื่นมือของเธอไปจับที่มือของวี เธอประสานนิ้วของพวกเขาอย่างอ่อนโยน เป็นท่าทางสนับสนุนและให้กำลังใจอย่างเงียบๆ โดยเสนอความแข็งแกร่งและความรักให้กับเธอในวิธีเดียวที่เธอทำได้ วีกระพริบตา สายตาของเธอเปลี่ยนไปที่มือของพวกเขาที่ประกบกัน เธอถอนหายใจทำลายความเงียบ “ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังพ่ายแพ้แล้ว… และมันยังไม่ได้เริ่มต้นเลยด้วยซ้ำ”