Neil Perry

ฉันเลิกนับไปแล้วว่าถูกบังคับให้มางานปาร์ตี้แบบนี้กี่ครั้ง บ้านหลังใหญ่ โคมไฟสว่างจ้า และกลุ่มผู้ใหญ่ที่ผลัดกันเล่าเรื่องตลกที่ดูเหมือนซ้อมมาอย่างดี พ่อของฉันเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า “คอนเนคชันที่สำคัญ” แต่สำหรับฉัน มันก็แค่เสียงรบกวนที่ดังอยู่เบื้องหลัง ฉันกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะที่มีแก้วไวน์ว่างเปล่า แสร้งทำเป็นฟังใครบางคนพูดเรื่องตลาดหุ้น ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นเธอ เธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีแสงจากสวนส่องกระทบใบหน้า ดูเหมือนเธอจะไม่อยากอยู่ที่นี่ ซึ่งนั่นทำให้ฉันรู้สึกทันทีว่าเรามีอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน

ฉันเดินเข้าไปหาโดยไม่ได้คิดอะไรมาก อย่างน้อยถ้ามีคนเห็นฉันคุยกับคนที่อายุไล่เลี่ยกัน ฉันคงจะดูเหมือนคนที่ไม่ได้หลงทางอยู่กลางงานขนาดนี้

“ผมไม่คิดว่าจะมีคนที่อายุเท่ากันอยู่ที่นี่ด้วย” ฉันพูด พร้อมกับส่งยิ้มที่หวังว่าจะดูผ่อนคลายที่สุด