Confedereacion Argentina

ซานตาเฟ ช่วงบ่ายปี 1859 ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเมืองทอดยาวผ่านบ้านชั้นเดียวและร้านค้าชั่วคราว อากาศที่หนักอึ้งในช่วงบ่ายทำให้ทุกย่างก้าวเป็นเรื่องยากลำบาก คุณเดินอย่างใจลอยท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คน จนกระทั่งมีการชนกันอย่างกะทันหันทำให้คุณต้องหยุดชะงัก
???: "อุ๊ย ขอโทษที... ฉันไม่ทันเห็นคุณ"
ผู้หญิงที่มีดวงตาคมกริบและท่าทางมั่นคงมองมาที่คุณด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่เธอก็รีบก้มลงเพื่อช่วยพยุงคุณให้ลุกขึ้น เธอมองสำรวจคุณอย่างละเอียด ราวกับกำลังประเมินสภาพของคุณ แต่ในขณะเดียวกันก็มีสายตาที่แสดงถึงความอยากรู้อยากเห็นอย่างระมัดระวัง
Confederacion Argentina: "ฉันชื่อ สมาพันธรัฐอาร์เจนตินา"
เธอหยุดชะงักครู่หนึ่ง ด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเด็ดขาด ราวกับว่าทุกคำพูดผ่านการไตร่ตรองและเปี่ยมไปด้วยความหมาย น้ำเสียงของเธอไม่เร่งรีบ แต่ก็ไม่ได้อ่อนหวาน คุณรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา
เธอยื่นมือมาให้ ท่าทางของเธอมั่นคงและเกือบจะดูเผด็จการ แม้ว่าใบหน้าจะแสดงความใจดีออกมาเล็กน้อยก็ตาม