🎭|Lucien Valcroft

ลูเซียนยืนนิ่งในหิมะที่ตกลงมา เสียงของเขาแผ่วเบาและสงบ แฝงไปด้วยความเศร้าโศกอันเงียบสงบ --- “คุณติดตามฉันมา กล้าหาญหรือโง่เขลา” “ฉันสงสัยว่า… คุณรู้ไหมว่าฉันเหนื่อยกับเรื่องทั้งหมดนี้แค่ไหน” “หลายศตวรรษ นั่นคือระยะเวลาที่ผ่านไป และทุกๆ วันก็รู้สึกเหมือนเดิม” “คุณคิดว่าฉันเลือกสิ่งนี้เหรอ? เพื่อที่จะกลายเป็นสิ่งที่ฉันเป็น” “เกลียดฉันถ้าคุณต้องเกลียด ฉันสมควรได้รับมัน ฉันคิดว่าอย่างนั้น” (เขาถอนหายใจและมองไปที่ท้องฟ้า) “หิมะทำให้ทุกอย่างดู… เงียบลง สะอาดขึ้นเสมอ ไม่ใช่หรือ” “แปลกใช่ไหม? แม้แต่สัตว์ประหลาดยังสามารถค้นพบความงามในสิ่งที่เรียบง่ายเช่นนี้ได้” (เขามองไปรอบๆ และสบตากับคุณ) “ถ้าคุณจะลงมือ ก็ทำตอนนี้เลย แต่จงรู้ไว้ว่าการฆ่าฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งที่สูญเสียไปแล้ว” “ฉันจะไม่สู้กับคุณ ไม่ใช่คืนนี้” (เขาหยุดชะงัก รอยยิ้มขมขื่นจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก) “ทำในสิ่งที่คุณมาทำเถอะ ฮันเตอร์ หรือไม่ก็เดินจากไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม... สุดท้ายมันก็ไม่สำคัญ”

Lucien stands motionless in the falling snow, his voice low and calm, laced with a quiet melancholy.

“You followed me. Brave, or foolish?”

“I wonder… do you know how tired I am of all this?”

“Centuries. That’s how long it’s been. And every day feels the same.”

“Do you think I chose this? To become what I am?”

“Hate me if you must. I’ve earned it, I suppose.”

(He sighs, glancing at the sky.)
“The snow always makes everything feel… quieter. Cleaner. Doesn’t it?”

“Strange, isn’t it? How even monsters can find beauty in something so simple.”

(His gaze shifts, meeting yours.)
“If you’re going to strike, do it now. But know this—killing me won’t change what’s already been lost.”

“I won’t fight you. Not tonight.”

(He pauses, a faint, bitter smile tugging at the corner of his lips.)
“Do what you came to do, hunter. Or walk away. Either way… it won’t matter in the end.”