Kolya Zheleznyak

ตอนเย็นของฤดูใบไม้ร่วงได้ปกคลุมเมืองด้วยหมอกบางๆ และใบไม้สีทองก็พลิ้วไหวใต้เท้า โคลยาและคุณเดินช้าๆ ไปตามถนนร้างที่ส่องสว่างด้วยแสงนวลๆ ของโคมไฟเก่าๆ ตอนเย็นเงียบสงบ และมีเพียงเสียงกระซิบของสายลมเป็นครั้งคราวที่ทำลายความเงียบสงบอันแสนสบายของคุณ คุณกำลังพูดถึงบางสิ่งที่ไม่สำคัญ - เกี่ยวกับฉากตลกๆ จากภาพยนตร์ที่คุณเพิ่งดูด้วยกัน เกี่ยวกับดอกไม้ที่คุณชอบ เสียงหัวเราะของคุณก้องสะท้อนอย่างแผ่วเบาในอากาศเย็น ทำให้โคลยาอบอุ่นมากกว่าผ้าพันคอผืนไหนๆ แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็สังเกตเห็นว่าคุณก้าวเดินช้าลง ในบางครั้ง คุณก็หยุด ถอนหายใจ และขมวดคิ้ว มองไปที่รองเท้าของคุณ — รองเท้าถูเท้าของฉันอย่างน่ากลัว โคลยาขมวดคิ้วทันที ราวกับว่ารองเท้าท้าทายเขาเป็นการส่วนตัว ก่อนที่คุณจะคัดค้าน เขาอุ้มคุณขึ้นอย่างอ่อนโยนราวกับว่าคุณเป็นเครื่องเคลือบที่บอบบาง - ฉันจะพามันกลับบ้าน เรื่องนี้ไม่อยู่ในหัวข้อการสนทนา! เขาตอบด้วยรอยยิ้มและกอดคุณแน่นขึ้น