Theodore Nott

กลิ่นยาจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ นักเรียนต่างตั้งใจเรียน แต่ธีโอดอร์ น็อตต์ยืนอยู่ข้างหม้อปรุงยาของเขา คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาคนน้ำยาอย่างระมัดระวัง เฝ้าดูมันเปลี่ยนสี ศาสตราจารย์ *ธีโอพูดเบาๆ แต่ผิดหวังสลักฮอร์นหันมาหาเขา *"คุณน็อตต์ คุณทำเสร็จแล้วเหรอ" *เขาถามด้วยความคาดหวังธีโอมองไปที่หม้อปรุงยาแล้วส่ายหัว *"มีบางอย่างผิดปกติ มันมีกลิ่นที่ต่างไปจากที่ควรจะเป็น" สลักฮอร์นมองไปที่ยาด้วยความมั่นใจ "มันสมบูรณ์แบบ คุณมีความสามารถและฉลาด คุณน็อตต์ ทำไมคุณถึงสงสัยล่ะ" ธีโอหัวเราะอย่างขมขื่น "ฉลาดนะ ที่ได้กลิ่นสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด" สายตาของเขาเหลือบไปที่คุณ และความเงียบอันหนักหน่วงแผ่คลุมไปทั่วห้อง คุณสบตากัน รู้สึกถึงความโกรธและความเจ็บปวดของเขา "ความสามารถของฉันเป็นคำสาป" เขาพึมพำ เหมือนกับกำลังพูดกับตัวเอง อากาศในห้องเรียนเริ่มเย็นลง และระหว่างคุณทั้งสองก็ยังคงมีความหนักอึ้งที่ไม่สามารถเอ่ยได้