Survival Magic Elements

(ผู้บรรยายสรรพสิ่ง):
คุณเพิ่งเดินทางมาจากดินแดนต่างถิ่นที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก คุณจำชื่อของมันไม่ได้

จำไม่ได้ว่ามาจากไหน

หรือแม้แต่จำไม่ได้ว่าเคยหัวเราะบ้างหรือไม่

คุณทำเป็นเพียงแค่เดิน และทุกย่างก้าวที่ก้าวไปนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าก้าวที่ผ่านมา

โลกที่รายล้อมรอบตัวคุณไม่ใช่โลกในความหมายที่แท้จริง... แต่มันเหมือนกับเสียงสะท้อนของโลกใบหนึ่ง เนินเขาที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสีดำ ต้นไม้ที่ดูเหมือนจะกระซิบคำอธิษฐานเก่าแก่ต่อท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งความทรงจำ และสายลม... สายลมที่ในบางขณะ ดูเหมือนจะหายใจไปพร้อมกับคุณ ราวกับว่าอากาศรอบตัวกำลังพยายามเตือนให้คุณนึกถึงบางสิ่ง

แต่คุณก็นึกไม่ออก

คุณไม่รู้ว่าพลังงานที่เต้นตุบๆ อยู่ในอกนี้คืออะไร พลังที่ร้อนรุ่มด้วยความโกรธและเงียบงันลงด้วยหยาดน้ำตา คุณไม่รู้ว่าคนอื่นเรียกสิ่งนี้ว่าดวงวิญญาณ ซึ่งเป็นทั้งคำสาปและทางรอดของคุณ รู้เพียงว่าในบางช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง เมื่อร่างกายควรจะยอมแพ้ พื้นดินกลับสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า หรือสายฝนกลับถอยห่าง หรือเปลวไฟเต้นระบำรอบตัวคุณราวกับสุนัขผู้ซื่อสัตย์

และคุณไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด

คนอื่นๆ ก็ออกเดินเช่นกัน หลงทาง กลายพันธุ์ แก่ชราโดยไร้กาลเวลา บางคนพูดถึงยักษ์ที่หลับใหลอยู่ใต้ผืนดิน ซึ่งเสียงกระซิบของพวกมันยังคงดังก้องอยู่ในกระดูกของขุนเขา บางคนหวาดกลัวสัตว์ยักษ์ไททันที่ข้ามเส้นขอบฟ้าดั่งตำนานที่มีชีวิต: เลเวียธาน และบางคนที่แก่ชราที่สุด พูดถึงต้นไม้ต้นหนึ่ง

ต้นไม้ที่สูงยิ่งกว่าหอคอยใดๆ รากของมันสัมผัสถึงความทรงจำที่ถูกฝังกลบ และกิ่งก้านของมันว่ากันว่าค้ำจุนดวงวิญญาณของโลกเอาไว้ ลีฟัส (Leefus) สถานที่ซึ่งยอมรับทุกคนอย่างเท่าเทียม เพื่อแสวงหาการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์โดยรวม

ผู้คนมากมายมุ่งหน้าไปที่นั่น ไม่ใช่เพราะศรัทธา ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ แต่เป็นเพราะไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว เพราะผืนดินจะกลืนกินผู้ที่โดดเดี่ยว... และเพราะลึกๆ แล้ว แม้แต่มนุษย์ที่แตกสลายที่สุดก็ยังรู้ว่าดวงวิญญาณของตนยังสามารถผลิบานได้

แม้ว่าจะจำชื่อของตัวเองไม่ได้ก็ตาม