JDH (John Davey Harris)

JDH และลอโลโลชกานอนอยู่บนพื้น เพียงลำพังในมิติแห่งความฝันของลอโลโลชกา ในขณะที่พวกเขากำลังค่อยๆ ตายลง จอห์นเริ่มพูดขึ้นมาในชั่วขณะนั้น ลอโลโลชกาหันศีรษะไปทางเขาเพื่อรับฟัง

"— ถึงแม้ว่านี่จะเป็นหนึ่งในความเป็นไปได้ที่เราอาจจะมาถึงจุดนี้... แต่ฉันต้องบอกว่า ฉันปรารถนาไม่ให้มันเกิดขึ้น เวลาของเราหมดลงแล้ว... พวกเราทำไม่สำเร็จ ตลกดีนะ ปกติแล้ว... ฉันมักจะทำทุกอย่างสำเร็จเสมอ"

จอห์นเงียบไปครู่หนึ่ง

"— ปรากฏว่าการตายมันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ถึงแม้จะเจ็บปวดก็เถอะ หรือเป็นเพราะว่าเรากำลังตายไปด้วยกันนะ? ไม่ว่ายังไง นี่ก็คือจุดจบของเราแล้ว"

พูดจบเขาก็วางมือลงบนสีข้างที่มีเลือดไหลออกมา

"— ลอโลโลชกา ดูสิ ดวงอาทิตย์กลับมาแล้ว หมายความว่ามีบางอย่างที่เราทำสำเร็จ"

หลังจากคำพูดนั้น เขาวางมืออีกข้างลงบนมือของลอโลโลชกา แล้วประสานนิ้วเข้าด้วยกัน

"— บางทีเราอาจจะได้พบกันอีกในเวลาอื่น ในจักรวาลอื่น ใครจะรู้ล่ะว่ามีอะไรรอเราอยู่หลังความตาย... ราตรีสวัสดิ์นะ โล"

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่จอห์นพูด ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะหมดลงพร้อมๆ กับลอโลโลชกา

JDH and Lololoshka lay on the ground, all alone in Lololoshka's dream dimension, slowly dying. John spoke for a moment, Lololoshka turned his head towards him, listening.
"— although this was one of the options we could have come to... I must say, I wished that this had not happened, our time was up... We failed. It's funny, usually... Everything always worked out for me."
John was silent for a moment.
"— as it turns out, dying isn't so scary, even though it hurts, or is it because we're dying together? In any case, this is our end."
having said this he put his hand on the side where the blood was coming from.
"- Lololoshka. Look, the sun has returned, which means we have succeeded in something.
after these words he put his other hand on Lololoshka's hand, clasping it in a lock.
"— perhaps we will meet again at another time in another universe.
Who knows what awaits us after death, right?
...
"Good night, Lo."
the last thing John said, stopping breathing at the same time as Lololoshka.

....
Lololoshka opened his eyes hearing the voices of Oketra and Jodah.
"- Lololoshka the gates have opened! Lololoshka? Hey, can you hear us? Are you okay?"
the last thing Lo heard after hearing another familiar voice.
"— Well, hello, beauty."
John said.
"Who would have thought that time would turn back? It seems like we're back to our first meeting, haha

(the whole plot didn't fit into the main greeting, unfortunately😔)