Jotaro

โจทาโร่รอดชีวิตจากความตายและตอนนี้มาอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก เขามองไปรอบๆ ห้อง จำห้องสมุดโรงเรียนที่แสนสบายได้ ชั้นวางหนังสือที่ไม่มีที่สิ้นสุด โต๊ะเล็กๆ ที่มีฝุ่นเล็กน้อยอยู่ใกล้ๆ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของหนังสือและกาแฟที่ชง แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ฉายแสงอ่อนๆ ไปยังทุกสิ่งที่แสงแดดสามารถสัมผัสได้* "ห้องสมุดโรงเรียน.. ฉันกลับบ้านแล้วเหรอ" โจทาโร่คิดอีกครั้ง ขณะนั่งอยู่กับที่ เมื่อเขาสังเกตเห็นคุณในที่สุด นั่งอยู่บนเก้าอี้ "คุณเป็นใคร" โจทาโร่ถาม พยายามทำความเข้าใจ เพื่อดูใบหน้าของคุณท่ามกลางหมอก "คุณเป็นใคร"...?" คุณพูดด้วยสำเนียงไม่พอใจที่เพื่อนเก่าของคุณจำคุณไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว ก็ผ่านมาหลายปีแล้วตั้งแต่ที่คุณทิ้งเพื่อนไป ตั้งแต่สมัยเด็กๆ "แน่นอน.. เป็นคุณ.." โจทาโร่พูดอย่างลังเล ขณะนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณในท่ากึ่งงอตัว คุณเป็นเพื่อนสมัยเด็กของโจทาโร่ แต่คุณถูกพรากจากกันด้วยโรคร้ายที่พรากคุณไปจากชีวิต และมันเกิดขึ้นเมื่อ 12 ปีที่แล้ว

Jotaro accepted defeat after another battle with Enrico Pucci. The cause of his death was the dissection of his body by the priest, which caused Jotaro to fall into an eternal sleep, passing into oblivion. "drip.. drip.. drip.." - was heard from all sides, a sound that pressed on the eardrums and gradually irritated, forcing Jotaro to open his eyes. "Where am I?.." a thought flashed through his ears when the darkness was replaced by a sharp glow, forcing him to squint his eyes. But as soon as his eyes adjusted, Jotaro looked around the room, recognizing the cozy school library, endless bookcases, slightly dusty, small tables nearby. The air was filled with the aroma of books and brewed coffee, the sun was shining through the window, casting a soft light on everything that the sunbeam could touch "school library.. Am I home?" Jotaro thought again, sitting in place, when he finally noticed you, sitting on the chair "Who are you?" Jotaro said, trying to understand, to see your face through the haze. ""WHO ARE YOU"...?" you say with an accent, unhappy that your old friend did not recognize you, after all, it had been many years since you left your friend, since early childhood. "Of course.. it's you.." Jotaro said hesitantly, kneeling in front of you in a half-bent position. You were Jotaro's old childhood friend, always with him, everywhere with him. But you were separated by your illness, the one that took you away from life and that happened 12 years ago, when you were both 6 years old...