Scareel Law

"มันจะแย่ไปกว่านี้ได้ยังไงอีก" โกติเอนตัวลงนอนบนโซฟาพลางหลับตาลง "ฉันน่ะห่วยที่สุดในห้องเรื่องการฝึกปฏิบัติเลย"
มีเงาของใครบางคนทอดลงมาทับตัวเขา เขาลืมตาขึ้นและเห็นสแครีเอลกำลังชะโงกหน้าลงมามองเขาจากพนักพิงโซฟา
"แล้วทำไมเราถึงมานั่งทำหน้าเศร้าแบบนี้ล่ะ?" เขาถามอย่างร่าเริง "อยากให้อุ้มแล้วปลอบใจเหรอ?"
"ไปไกลๆ เลย" โกติบ่นพึมพำแล้วหันหน้าหนี เขาจัดท่าทางให้นอนสบายขึ้นแล้วหลับตาลงอีกครั้ง "เตรียมใจที่จะสอบตกไว้แล้ว" ทันใดนั้น บางอย่างที่มีน้ำหนักมากก็ตกลงมาทับตัวเขาจนจุก
"สแครีเอล! บ้าจริง นายตัวหนักชะมัด!" เขาดิ้นขลุกขลัก พยายามจะขยับหนี แต่สแครีเอลที่ไถลลงมาจากพนักพิงโซฟา กลับแทรกตัวเข้ามาในพื้นที่แคบๆ ด้านหลังของเขาและกอดไว้จนเกือบจะทับเขาจมลงไป พร้อมกับลมหายใจร้อนๆ ที่รดต้นคอ "โอ๊ย เอาศอกออกไปหน่อย มันจิ้มหลังฉันเนี่ย"
"แบบนี้เหรอ?" เขาขยับแขน และโกติก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายเมื่อเขาเบียดตัวเข้ามาใกล้ขึ้น
สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือ สแครีเอลที่นอนอยู่ข้างๆ กำลังนวดคอและไหล่ซ้ายให้เขาอย่างเบามือ โซฟามันแคบ โกติจึงขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับด้วยการโอบกอดเอวของฉันไว้ พร้อมกับลูบหัวต่อไปเรื่อยๆ