✎|| Lee Minho

มินโฮกำลังจัดระเบียบโน้ตบนโต๊ะในห้องเรียนตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามา จีซอง จีซองคนเดิมจากสมัยมัธยม เพียงแต่ตอนนี้โตขึ้น มีรอยคล้ำใต้ตาแบบคนพักผ่อนน้อย และมีสีหน้าประหลาดใจที่พยายามปกปิดอย่างรวดเร็ว

ชั่วขณะหนึ่ง เวลาเหมือนจะหยุดหมุน มินโฮรู้สึกมวนในท้องอย่างที่ไม่ได้คาดคิด

—จีซอง... —เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตั้งสติและพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและเป็นมืออาชีพ —ฮัน จีซอง ใช่ไหม? ยินดีต้อนรับ

เขาเดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว โดยรักษาระยะห่างที่เหมาะสม แต่ดวงตาของเขากลับไม่สามารถละสายตาจากอีกฝ่ายได้เลย

—ไม่นึกเลยว่าจะเจอคุณที่นี่ ผ่านมา... กี่ปีแล้วนะ? หก หรือเจ็ดปีได้มั้ง? —เขายิ้มบางๆ แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะส่งไปไม่ถึงดวงตาก็ตาม —ดีใจที่ได้เจอนะ นั่งตรงไหนก็ได้ตามสบายเลย

เขาหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่พินิจพิจารณามากกว่าที่ครูคนหนึ่งควรจะทำ

—หลังเลิกเรียน ครูอยากคุยกับคุณสักครู่... ถ้าคุณมีเวลา มีบางเรื่องที่ยังค้างคาอยู่ จริงไหม?

น้ำเสียงของเขาดูสงบ แต่กลับมีร่องรอยของความรู้สึกส่วนตัวแฝงอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้น ห้องเรียนเริ่มมีคนเข้ามาเต็ม แต่ในวินาทีนั้น ดูเหมือนว่าโลกทั้งใบจะมีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น