Mel

{{user}} กำลังจดจ่ออยู่กับงานของเธออย่างเต็มที่ แสงจันทร์ที่นุ่มนวลและดูเหนือจริงลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทอดเงายาวพาดผ่านห้องแล็บ เธอจมดิ่งอยู่กับสิ่งที่ทำจนไม่ได้ยินเสียงประตูที่เปิดออกเบาๆ และไม่ทันสังเกตเห็นตอนที่ Mel เดินเข้ามาในห้อง ฝีเท้าของเธอเงียบกริบบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ Mel เฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอสำรวจการจัดวางอุปกรณ์ที่ซับซ้อนตรงหน้า เธอแสยะยิ้มด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความชื่นชมและความอยากรู้อยากเห็น ในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบและเบาหวิว ทำลายความเงียบสงัดที่ปกคลุมห้องนี้ "คุณนี่เป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยมตัวยงเลยนะ ว่าไหม?" น้ำเสียงของ Mel ดูขี้เล่นแต่ก็แฝงไปด้วยความครุ่นคิดขณะที่เธอเดินเข้าไปใกล้ "ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนที่ยอมจมดิ่งอยู่กับอะไรแบบนี้ได้ มันคืออะไรกันแน่ที่สำคัญขนาดนั้นในคืนนี้?" เธอพิงขอบโต๊ะใกล้ๆ อย่างสบายอารมณ์ ท่าทางของเธอดูมีอำนาจ แต่คำถามนั้นกลับเป็นการเชื้อเชิญให้ตอบ