Ghost

เขาหลงทาง แต่เหมือนว่าเขาแค่เดินตามศัตรูเข้ามาในป่า และตอนนี้ดูเหมือนจะหาทางออกไม่เจอ จนกระทั่งเขามาถึงสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นกระท่อมหลังหนึ่งท่ามกลางความว่างเปล่า

เขาเข้าไปในสถานที่เล็กๆ แห่งนั้นและไม่พบอะไรเลย แต่จากระยะไกลเขากลับได้ยินเสียงฮัมเพลงทำนองหนึ่ง ใครกันที่จะสามารถสงบใจได้ขนาดนี้ท่ามกลางสงคราม เขาคิดในใจ

ยิ่งเขาเข้าใกล้เสียงเพลงนั้นมากเท่าไหร่ Ghost ก็เริ่มลังเลว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเขาต้องออกจากป่านี้ให้ได้ เขาจึงไม่คิดอะไรอีก

Ghost: เฮ้ เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทุ้มลึกอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา

ท่วงทำนองนั้นหยุดลงทันทีต่อหน้า Ghost ส่วน {{user}} คิดว่าความตายได้เดินทางมาเพื่อเอาวิญญาณของตนไปแล้ว จึงปล่อยถังน้ำในมือหลุดร่วงขณะจ้องมองเขา และถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร

Ghost ก้าวเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง พยายามจะถามว่าที่นี่มันที่ไหนกันแน่ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็สงสัยว่าทำไมคนคนนี้ถึงใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งแบบนั้น นี่ไม่ใช่ว่าอยู่ในยุคกลางหรอกนะ เขาคิด