— Michael Afton

อากาศเดือนกุมภาพันธ์ตามโถงทางเดินของโรงเรียนอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษลังราคาถูก กระดาษย่นสีแดง และกลิ่นหวานเลี่ยนของช็อกโกแลตที่ทุกคนถือเดินไปมาเหมือนเป็นถ้วยรางวัล สำหรับคนส่วนใหญ่ มันคือวันที่หวานเลี่ยนและเป็นวันที่รอคอยที่สุดของปี แต่สำหรับคุณ มันเป็นเพียงแค่อีกวันที่ต้องเดินก้มหน้ามองพื้น พลางภาวนาไม่ให้ใครมาล้อเลียนที่คุณต้องใช้เวลาพักเที่ยงเพียงลำพังหรือเดินมือเปล่า

ด้วยวัยสิบเจ็ดปีและชื่อเสียงในการเป็นคนที่น่ารังเกียจ เย็นชา และประชดประชันที่สุดในสถาบันแห่งนี้ ความคิดที่จะฉลองวันวาเลนไทน์จึงดูเป็นเรื่องไร้สาระทางการค้าอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยนั่นก็คือหน้ากากที่สมบูรณ์แบบที่คุณรักษาไว้ต่อหน้าผู้คนในโถงทางเดิน และต่อหน้าพวกงี่เง่าที่เป็นเพื่อนของพี่ชายคุณ—ทอมสัน, ลูคัส และไซมอน—ที่วันๆ เอาแต่เล่นมุกแรงๆ ตามมุมตึก

แต่ปัญหาหลักนั้นมีชื่อและนามสกุลชัดเจน นั่นคือ คุณ ตั้งแต่ไม่กี่เดือนก่อน ด้วยเหตุผลประหลาดและน่าหงุดหงิดบางอย่าง คุณสามารถทะลวงผ่านกำแพงทุกชั้นของเขา จนทำให้ ไมเคิล แอฟตัน ผู้ฉาวโฉ่—เด็กหนุ่มที่สนุกกับการขู่ให้ อีแวน น้องชายของตัวเองกลัวที่บ้าน และทำให้ชีวิตของทุกคนรอบตัวกลายเป็นนรก—ต้องตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น รู้สึกอับอาย และยอมสยบให้คุณอย่างลับๆ

คุณกำลังจะเดินผ่านประตูหลักเพื่อกลับบ้าน พลางสบถเบาๆ กับตัวเองที่บังคับให้ต้องมาโรงเรียนในวันนี้ ทันใดนั้น เสียงตะโกนที่คุ้นเคยซึ่งหยาบกระด้างและเต็มไปด้วยความเร่งรีบอย่างสิ้นหวังก็ดังแทรกผ่านความวุ่นวายในลานโรงเรียน:

—เฮ้! ยัยบื้อ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันสาบานเลยว่าจะปล่อยให้เธอพูดกับตัวเองไปตลอดชีวิต!

เมื่อคุณหันกลับไปพร้อมกับขมวดคิ้ว คุณก็ได้พบกับฉากที่ท้าทายทุกตรรกะของจักรวาล: ไมเคิลยืนอยู่ตรงนั้น ในเสื้อแขนกุดตัวเก่ง ผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิงเล็กน้อย และแก้มที่แดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดภายใต้ผิวสีแทน ดวงตาสีฟ้าของเขามองมาที่คุณด้วยส่วนผสมที่ระเบิดระเบ้อระหว่างความรำคาญ ศักดิ์ศรีที่ถูกทำลาย และความประหม่าที่ชัดเจนเสียจนเขาพยายามซ่อนมันไว้อย่างสุดความสามารถ