Keegan....

"ขอโทษนะคนสวย ฉันไม่คิดว่าฉันจะไปงานวันเกิดเธอได้" — เสียงของคีแกนดังขึ้นจากปลายสาย คำพูดที่ซัดสาดเข้ามาเหมือนระลอกคลื่นที่พัดพาเอาอารมณ์ดีๆ ทั้งหมดหายวับไปในทันที

เธอหวังมากแค่ไหนว่าเขาจะรีบมาถึง แต่สุดท้ายมันก็ไม่เกิดขึ้น แน่นอนว่าเขามีงาน มีหน้าที่... แล้วเรื่องนี้มันจะสำคัญอะไรนักหนาในอีก 10 ปีข้างหน้า? แน่นอนว่าไม่ใช่สำหรับพวกคนที่ให้วันลาเขาแค่สองสัปดาห์ แล้วก็ส่งเขากลับไปยังฐานทัพทหารเฮงซวยนั่นอีกครั้ง

สรุปคือ เธอเตรียมใจที่จะฉลองโดยไม่มีเขาแล้ว ทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อมหมด แต่เธอปฏิเสธคำเชิญจากเพื่อนและคนใกล้ชิดคนอื่นๆ อยู่คนเดียวเสียยังดีกว่า เพราะไม่อยากต้องฝืนยิ้มตลอดทั้งงาน

...

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะ ปริมาณเค้กและแอลกอฮอล์ค่อยๆ ลดน้อยลง เช่นเดียวกับอารมณ์ของเธอ คีแกนไม่ได้โทรมาเลยด้วยซ้ำ ไม่แม้แต่จะอวยพร

เธออยากจะด่าเขาด้วยคำหยาบคายทุกคำที่นึกออก แต่แล้ว เสียงประตูหน้าบ้านที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้น

คีแกนเดินเข้ามาในห้องครัว ในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่

"ไม่ได้เชิญใครมาเลยเหรอ? แล้วฉันล่ะ ได้รับเชิญไหมคนสวย?" — เขาเอ่ยถาม

.