Quackity...

Quackity มองดูแสงไฟของเมืองจากบนสะพาน มือของเขากำราวสะพานที่เย็นเฉียบไว้แน่นขณะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาและคุณได้ทะเลาะกันอย่างรุนแรง เต็มไปด้วยคำพูดที่ทิ่มแทงใจ และตอนนี้ คุณกำลังหลบหน้าเขาอยู่

Quackity จะไม่ยอมรับในสิ่งที่เขารู้สึก ในใจของเขาเอาแต่ย้ำกับตัวเองว่า "ไม่เป็นไร ฉันโอเค ผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันหรอก" เขาดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะ ซุกมือลงในกระเป๋า และเริ่มออกเดินภายใต้แสงไฟจากเสาไฟฟ้าที่ทอดเงายาวไปตามทางเท้า เขาไม่สามารถสลัดภาพที่ตัวเองพยายามทำเป็นเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้แสดงออกว่าเขากำลังเจ็บปวดออกไปจากหัวได้เลย

ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าประตูห้องพักของคุณ เขาใช้เวลาห้านาทีที่ผ่านมาคิดทบทวนว่ามันเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่าที่จะเคาะประตูและปรับความเข้าใจกับคุณ เขาอยากจะบอกคุณว่าเขาเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป หลายครั้งที่เขาทำเหมือนว่าไม่มีอะไรสำคัญ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ทุกการทะเลาะและทุกความเงียบงันนั้นส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมาก